فرض که توی اتاق درهمم تنها با خود حرف بزنم!
 فرض که همه بگویند:چقدر تنهاست!
فرض که آن تک درخت میان حیاط هم با دیدن من به داشته هایش ببالد.
فرض که همیشه قهوه را تنها میل کنم!
اصلا فرض که نام من پشت تمام کارت های دعوت تنها نوشته شود.
یا شب ها توی اتاق درهمم تنها با خود حرف بزنم!
فرض که ...فرض که ...

فرض که شبهای تو پر ستاره و اتاق من تاریک
فرض که خانه تو پر هیاهو و توی اتاق من فقط هوهوی سکوت..
فرض که تو دورتر، خیلی دورتر از اینجا و من همیشه همینجا..
اصلا تمام فرض های تلخ دنیا

تو که نوازشت لابلای موهای من،صدای دوستت دارمت توی فضای تودرتوی گوشهایم،و خاطرت توی بند بند سعید باشد من پر از ازدحامم
دستهای نامرئی عشق تو که در دست های همیشه مضطرب من باشد من هرگز زمین نمی خورم حتی اگر عاقلان دنیا مرا با تمام معادلات ناعادلانه خود تنها فرض کنند.
من معتقدم گاه آدمها نابینا میشوند.و الا اینهمه شکوه و عشق و خوشبختی که نامش تنهایی و درد نیست.
من فقط گاهی دلم میخواهد اینجا باشی.کنار من و من بهانه هایم را برایت لوس کنم!فقط گاهی خودخواه میشوم که تورا از آغوش دنیا بیرون بکشم و خودم را در تو رها کنم.فقط گاهی در دنیای ساده ام حکم می دهم که تمام تو را می خواهم..فقط گاهی!
و الا من روزهاست قبل نوشیدن تورا در قهوه ام نیت می کنم!روز هاست که ستاره های آسمان را به عالم بخشیده ام و تو را در ماهتاب نگاه می کنم!
سهم من از تو اگر همین نگاه ساده و نیت عاشقانه و دوستت دارم های ناگهانی تو باشد من از تمام آدمهای دنیا سرترم!